Малое дабро збаўляе свет

Адзінаццатая звычайная нядзеля, год В (14.06.2015)

«Езус сказаў: “Так і Валадарства Божае нібы чалавек, што кідае зерне ў зямлю. І спіць, і ўстае ноччу і днём, а як зерне ўзыходзіць і расце, ён не ведае. Бо зямля сама па сабе прыносіць плён: спачатку рунь, потым колас, потым поўнае зерне ў коласе. Калі ж саспее плод, адразу пасылае серп, таму што настала жніво”. І сказаў: “З чым параўнаем Валадарства Божае? Ці ў якой прыпавесці выявім яго? Яно як гарчычнае зерне: калі яго сеюць у зямлю, яно найменшае з усяго насення на зямлі. Калі ж пасеяна, узыходзіць і становіцца большым за ўсялякую зеляніну, пускае вялікае галлё, так што ў ценю ягоным могуць гняздзіцца нябесныя птушкі”.

У многіх такіх прыпавесцях прапаведаваў ім слова, колькі яны маглі слухаць. А без прыпавесці не казаў ім, а сваім вучням сам-насам тлумачыў усё» (Мк 4, 26–34).


Малое дабро збаўляе свет

Сёння Пан Езус распавядае нам пра Божае Валадарства. Што такое Божае Валадарства? Гэта прысутнасць самога Бога сярод нас, у Яго ласцы, Яго дабрыні. Божае Валадарства ўжо прысутнічае сярод нас. Яшчэ не ў паўнаце, але яно ўжо тут. Бог прысутны ў кожным сапраўдным дабры, у якім мы прымаем удзел, якое здзяйсняецца намі. Калі мы дазваляем Духу Святому дзейнічаць у нас, тады Божае Валадарства становіцца адчувальным для нас.

Калі мы клапоцімся пра тое, каб пашыралася сапраўднае дабро, Валадарства Божае ўзрастае ў нас. Але неабходна не забываць, што крыніцаю дабра з’яўляецца Бог, а не мы самі. Дабро, якое мы чынім, якое адбываецца з нашым удзелам, пра якое мы клапоцімся, — гэта дар Божы. Трэба пра гэта памятаць, каб памылкова не палічыць сябе «збаўцамі» свету, каб не падумаць, што ўсё знаходзіцца ў нашых руках. 

Сёння ў прыпавесцях Пан Езус паказвае нам гэтыя прапорцыі. Так, Бог жадае дзейнічаць у нас. Ён жадае, каб мы спрычыняліся да будавання Божага Валадарства, як сейбіт спрычыняецца да атрымання ўраджаю. Ад нас залежыць шмат, але трэба згадзіцца, што не ўсё. Аднак часам у нас узнікае жаданне празмерна ўсё кантраляваць: «Калі я не праверу, то дакладна атрымаецца дрэнна». Парадаксальна, але гэты кантроль зусім не дапамагае, а наадварот, шкодзіць і атручвае жыццё і нам самім, і іншым людзям. Гэта нагадвае паводзіны садоўніка, які пасадзіў дрэўца, а пасля штодня выдзіраў яго з зямлі і правяраў, ці пусціла яно карэнне… На жаль, у сваіх адносінах з людзьмі, у выхаванні дзяцей мы бываем падобныя да такога садоўніка. У будаванні Божага Валадарства, зрабіўшы тое, што ад мяне залежыць, я мушу згадзіцца з рызыкаю, што не магу пракантраляваць усё. Але Пан Езус запэўнівае нас, што не трэба баяцца, таму што Бог паклапоціцца пра астатняе. Гэта Яго справа, гэта Ён — Збаўца. Нават калі мы не можам кантраляваць усё, баяцца гэтага не трэба. 

Другі вобраз, які сёння паказвае нам Пан Езус, - гэта гарчычнае зерне: маленькае зярнятка, з якога вырастае магутнае дрэва. Часам мы перажываем спакусу займацца вялікімі справамі, а калі не хапае на іх сіл, адчуваем расчараванне. А Пан Езус сёння кажа нам, што Бог бачыць вялікае і малое не так, як бачым мы. Нашае вялікае пакліканне можа выяўляцца ў выкананні малых справаў. Святая Тэрэза з Лізьё казала, што іголка, узятая ў рукі з любоўю, збаўляе свет. Таму няхай нас не расчароўвае, што мы бываем здольныя толькі да малога. Гэтае малое дабро будзе перамененае бясконцаю ласкаю Божаю. 

У рэшце рэшт, гэта Бог, а не мы, з’яўляецца крыніцаю і прычынаю ўзрастання Божага Валадарства. 

Айцец Крыштаф Коц'ян OP 

 
старые. проститутки брюнетки Красноярск. худые проститутки Екатеринбург. проститутки Курчатовский. Ночные бабочки: проститутки в Оренбурге Гифки. кабинет врача. Секс по материалам сайта . Большой ресурс с бесплатным порно видео
© 2020 - Рэдакцыя часопіса «Ave Maria» Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла