Новыя выданні

Артыкулы з цэтлікам ‘Вера на штодзень’

Падчас першай святой Камуніі бацькі прыводзяць сваё дзіця да Хрыста, каб у дзіцяці ажыццявіўся адзін з першых свядомых крокаў, каб з гэтага моманту сам Бог карміў яго сваім Целам, даваў яму сілу і адвагу. Як павінны бацькі падрыхтаваць дзіця і падрыхтавацца самі да такой важнай падзеі? Пазнаёміўшыся з парадамі знакамітага тэолага і пісьменніка Яцэка Салія, дамініканіна, а таксама з досведам Евы Розкрут, маці пяцярых дзяцей.

Подробнее...

Да 600-годдзя берасцейскай парафіі Узвышэння Святога Крыжа і 20-й гадавіны рэкансэкрацыі касцёла
...Углядваючыся ў старыя фотаздымкі, бачым ясныя твары тых, з каго пачалася новая парафія. На здымках часта сустракаюцца дзве вельмі падобныя жанчыны. Адну з іх ведае кожны, хто наведваў касцёл у нядзелю. Яна, напэўна, не прапусціла ў касцёле ніводнай нядзелі, ніводнага свята. Гэта панi Уладзя, Уладзіслава Чэрвіньская, дзякуючы якой мы маем магчымасць купіць патрэбныя нам дома і на св. Імшы культавыя рэчы. Гэтая маленькая хударлявая жанчына — сапраўдная гаспадыня ў касцёле.

Подробнее...

Вялікая гэта таямніца — наша вера. Ніхто, мабыць, ніколі не разгадае, чаму хтосьці цвёрды ў ёй, нібы скала, а іншы пачынае хістацца ад першага ж лёгкага ветру. Альбо чаму хтосьці з дзяцей, якія выхоўва­ліся ў адной сям’і, пасталеўшы, і надалей верыць ды прагне пазнаваць Бога як найбольш, а другі як паверыў у школе, што ягоныя продкі — малпы, так і задаволіўся гэтым. Ці яшчэ сітуацыя: хлопец з дзяўчынай сябравалі, разам у касцёл хадзілі па нядзелях, на пілі­грымскіх дарогах мазалі разам набывалі, а як пажаніліся, то адзін у касцёле застаўся і надалей, а другі, альбо другая, цяпер у ня­дзелю адно што на базар спяшаецца. Хтось­ці слушна сказаў, што вера чалавека, як і зямное каханне: калі агонь не падтрымліваць, ён пагасне.

А як яго падтрымліваць, гэты агонь? Што дапамагае верніку ўмацоўваць сваю веру? Паспрабавала я запытацца пра гэта ў маладых людзей, якія, дзякуй ім, ахвотна зга­дзіліся адказаць на гэтае складанае пытанне. Адказалі, абапіраючыся не на тэалагічнае навучанне, не на разумныя ды правільныя тэорыі, але распавялі, як яны самі разумеюць, што гэта такое — наша вера. Проста і шчыра яны падзяліліся тым, што самі перажываюць, як самі разумеюць свае адносіны з Богам.

Подробнее...

«Прыклад цярплівай вашай любві, у якой сакрэт шчасця сям’і...». Гэтыя словы вядомай песні вельмі падыходзяць і да сям’і Найдзічаў са Смаргоні. Больш за тое, без усялякага пафасу хочацца сказаць: пакуль існуюць такія сем’і, брамы пякельныя не перамогуць інстытут сям’і.

Подробнее...

Адна жанчына неяк пераконвала мяне, што вернікам варта шмат маліцца да святога Сільвестра, бо, маўляў, людзі ў сваёй пераднавагодняй мітусні цалкам забываюцца пра гэтага святога, які, тым не менш, здольны і рады дапамагаць нам у нашых патрэбах. Яна ж распавядала, што сама ўжо атрымала праз яго заступніцтва духоўныя ласкі — навяртанне кагосьці з дарагіх для яе людзей. Слухаючы яе, падумала тады, што людзі ў пераднавагоднім шуме-гаме не тое што пра святога Сільвестра, чый дзень адзначаецца 31 снежня, а і пра іншыя важныя рэчы лёгка забываюцца.

Подробнее...

Вучнёўскія восеньскія вакацыі, 2010 год. Мы з сябрамі з гістарычнага факультэта ліцэя БДУ пусціліся ў вандроўку па старажытных цэрквах і касцёлах Берасцейскае вобласці. Аб’ехалі багата святыняў, пачулі яшчэ больш цікавых гісторый. Памятаю, найбольш мяне ўразіў касцёл у Ішкалдзі...  

Подробнее...

Навучыўся я гэтаму ў 1987 годзе, калі ў Аўстрыі пасля аднаго семінара да мяне падышла жанчына і запытала, як яна можа дапамагчы свайму сыну, які яе ненавідзіць. Яна не бачыла яго 10 гадоў, бо ён не хоча да яе прыйсці, спрабаваў нават забіць сябе, але быў выратаваны. Цяпер служыць у войску ў Аўстрыі. Адна яе дачка мае стасункі з мужчынам як палюбоўніца, другая  жыве з нейкім мусульманінам. «Як я магу ім дапамагчы?» — пытала яна ў мяне.

Подробнее...

Не ўсе іх разумеюць. Адны дзівяцца: вось не надакучыць жа ім штогод мераць зямлю ўласнымі нагамі! Другія паблажліва пасмейваюцца: як няма чым заняцца, дык няхай сабе паходзяць, паспяваюць. Трэція настроеныя больш непрыймальна і нават агрэсіўна: і чаго швэндаюцца то там, то тут са сваім крыжам? Гэтыя, з апошніх, могуць і пальцам каля скроні пакруціць, убачыўшы калону пілігрымаў з крыжам на чале ды з харугвамі. 

А пілігрымы ідуць сабе далей, кіламетр за кіламетрам, ад вёскі да вёскі, ад ранішняй малітвы да Ружанца, ад літаніі, Крыжовага шляху да святой Імшы, якая цэлебруецца часта пад адкрытым небам, на імправізаваным алтары з каменняў, а то ў бліжэйшым на пілігрымскім шляху касцёле ці капліцы. Чаго шукаюць, пра што прагнуць расказаць Богу, для каго імкнуцца выпрасіць у Яго благаслаўлення гэтыя людзі штогод у пілігрымках ці то ў Будслаў, ці ў Росіцу, Гудагай, Тракелі, Вільню?..

Подробнее...

«Якая сувязь паміж кантролем і надзеяй? Як ні дзіўна, кантроль — гэта таксама від надзеі...» - Псіхолаг Наталля Пан.

Подробнее...
© 2017 - Рэдакцыя часопіса «Ave Maria» Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла