Не шкадуйма часу

Для таго, каб пасля кожнага нашага падзення мы маглі падымацца і ісці наперад, мы павінны адважыцца на пастаянную малітву. Яна не можа быць справай выпадку — яна мусіць падначальвацца пэўным выпрацаваным правілам. Таму хачу падзяліцца з вамі, як я праводжу свае штодзённыя тры гадзіны перад Панам і як Бог дапамагае мне ўзрастаць у малітоўным жыцці.

Напачатку, як толькі прыходжу ў капліцу, я праслаўляю Бога. Праслаўляю Яго і дзякую Яму за тое, што Ён стаў Панам майго жыцця і крыніцай збаўлення.

Езус сказаў: «Калі гэтыя замоўкнуць, то камяні гукаць будуць» (пар. Лк 19, 40). Калі часам табе будзе цяжка праслаўляць Бога, выкарыстай псальмы — яны напоўнены праслаўленнем.

Дзякуючы такой малітве я адкрыла для сябе, што праслаўленне Бога вызваляе ад клопату штодзённасці і дапамагае адкрыцца на дзеянне Духа Святога. Ніхто з нас не можа быць механічным радыёапаратам — ніхто не зможа проста «выключыць» у сабе тое, што рабіў хвіліну назад, і адразу ж заглыбіцца ў Бога. Усе мы нясем з сабою на малітву тое, што робім на працягу дня, а таксама «валачэм» падзеі ўсяго жыцця. Калі прыходзім з такім грузам на малітву, мусім падаць яго Пану ў духу праслаўлення, бо толькі тады ўсё гэта не будзе нам перашкаджаць маліцца.

Потым чытаю Святое Пісанне. Веру, што ўсё напісанае ў Божым слове, асабліва штодзённыя імшальныя чытанні, з’яўляецца для кожнага з нас пасланнем. Часта думаю, што хтосьці дзесьці на зямным шары акурат у гэтую хвіліну таксама чытае гэтыя словы і, магчыма, перажывае навяртанне.

Для мяне няма лепшага спосабу заставацца ў еднасці з думкай і духам Касцёла, чым разважанне над штодзённымі чытаннямі са Святога Пісання. Чытаю іх па некалькі разоў, а потым імкнуся зірнуць на сябе ў кантэксце прачытаных фрагментаў, каб зразумець, што яны кажуць менавіта мне.

Малюся таксама на ружанцы, а потым проста сяджу і размаўляю з Езусам. Калі мы размаўляем з нейкім чалавекам, то, безумоўна ж, глядзім на яго. Ведаю, што для многіх з нас цяжка пастаянна ўсведамляць, што Езус побач, што Ён таксама глядзіць на нас і слухае нас. Таму і маем у нашых пакоях крыж, абразы. У мяне, напрыклад, ёсць прыгожы абраз Аблічча Езуса, і часта на малітве я проста гляджу на яго, гэта дапамагае размове. Надзвычай важна — навучыцца размаўляць з Богам і навучыцца Яго слухаць. Тады Бог усё часцей і часцей пачне прамаўляць да нас. Святая Тэрэза з Лізье нагадвае: «Толькі глядзі на Яго». Гэта прыгожы шлях малітвы.

Ніхто, апроч Езуса, не навучыць нас маліцца. Ёсць шмат кніг, шмат напісана артыкулаў пра малітву. І ўсё ж галоўная цяжкасць для верніка ў тым, каб рэгулярна, з дня ў дзень прысвячаць малітве пэўны свой час, быць заўсёды гатовым сесці разам з Езусам і слухаць Яго.

Заўважым, што Езус не толькі вучыў апосталаў, але таксама проста браў іх з сабою на малітву, не шкадаваў для гэтага часу. Сапраўдная малітва пачынаецца тады, калі мы не шкадуем для яе часу.


Падрыхтавала
Ірына Жарнасек.
Паводле кнігі манахіні Брыдж МакКена OSC «Каб верылі».

Мы вельмі радыя
бачыць вас на сайце
часопіса «Ave Maria».
Гэта плён працы
неабыякавых людзей,
якія з радасцю ствараюць
гэты часопіс для вас.

Падпіска
Ахвяраванні

Сайт часопіса „Ave Maria“ Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі

Часопіс існуе дзякуючы вашым ахвяраванням. Сёння мы просім вашай дапамогі — нават невялікая сума падтрымае нас.

Падрабязней