Выпрастай мяне

 

Дваццаць трэцяя звычайная 

нядзеля — 4 верасня 2011 г.

Чытанні: Эзх 33, 7–9; Пс 95 (94), 1–2. 6–7а. 7b–9; Рым 13, 8–10

Евангелле паводле Мацвея 18, 15–20

Выпрастай мяне

Калі мы нахіляемся, так, нібы хочам нешта падняць з зямлі, мы ўжо не бачым свету, які нас атачае. Усё, што вакол нас, — неба, людзі, будынкі, машыны, нават пахі — перастае для нас існаваць. Калі мы схіляемся, ужо не чуваць выразна таго, пра што размаўляюць іншыя людзі. Нам самім цяжка ў такой позе завязаць нейкі кантакт з іншым чалавекам, а паглядзець яму ў вочы — проста немагчыма. 

Але калі адзін свет знікае, тады на яго месцы з’яўляецца іншая рэчаіснасць, іншы свет. Мы бачым толькі тое, што знаходзіцца ніжэй за нашыя вочы: зямлю, свае стопы, ногі, тулава, адчуваем свой пах. Мы цалкам засяро­джаныя на сабе. У такой сагнутай позе мы нават не маем магчымасці ўбачыць нешта яшчэ. Святы Аўгустын кажа, што менавіта такімі мы сталі пасля першароднага граху. Але не толькі першародны, а кожны наш грэх прымушае нас згінацца і засяроджвацца на сабе, на сваім граху, на сваёй слабасці. Калі мы здзяйсняем нейкі цяжкі грэх, трапляем у складаную сітуацыю, няма і гаворкі пра тое, каб вызваліцца з гэтага ўласнымі сіламі. Мы становімся нявольнікамі граху.

Таму нам патрэбны брат, які паклапоціцца пра нас, возьме за нас адказнасць і пакрысе дапаможа нам вярнуцца да той позы, калі мы здолеем адарвацца ад зямлі і паглядзець у неба. Мае значэнне, каб гэта быў брат, блізкі чалавек, крэўны, той, хто неабыякавы да нас. Толькі тады мы зможам выпрастацца, не зламаўшыся. Гэта — тая карысць братэрскага дакору, пра які мы чуем сёння ад Езуса.

Айцец Тамаш Міка ОР

Мы вельмі радыя
бачыць вас на сайце
часопіса «Ave Maria».
Гэта плён працы
неабыякавых людзей,
якія з радасцю ствараюць
гэты часопіс для вас.

Падпіска
Ахвяраванні

Сайт часопіса „Ave Maria“ Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі

Часопіс існуе дзякуючы вашым ахвяраванням. Сёння мы просім вашай дапамогі — нават невялікая сума падтрымае нас.

Падрабязней