Божае Нараджэнне

Таямніца Божага Нараджэння, якое мы неўзабаве будзем святкаваць, мае ў сабе праўду аб тым, што другая Божая Асоба сталася чалавекам, каб у людскім целе здзейсніць збаўленне чалавечага роду за грэх Адама і за грахі яго патомкаў: «А Слова сталася целам і пасялілася між намі» (Я 1, 14). Не перастаючы быць Богам, Сын Божы стаўся чалавекам. Як Бог Ён вечны, бясконцы, паўсюдны і ўсемагутны. Як чалавек Ён абмежаваны часам, прастораю і моцаю. Як Бог Ён з’яўляецца Панам смерці, а як чалавек падданы ёй. Сын Божы яднае ў сабе дзве натуры: боскую і чалавечую. У сваёй боскай натуры Хрыстус ніколі не меў пачатку — Ён вечны. У сваёй чалавечай натуры, якую прыняў ад Найсвяцейшай Панны Марыі, Ён распачаў існаванне ў першым годзе нашай эры і атрымаў імя Езус.

Прыходзячы на свет у постаці Дзіцяці, Бог стаўся Эммануэлем — Богам з намі, ад якога нас не аддзяляе ніякая адлегласць. Бог даў чалавеку непасрэдны доступ да дзіцячага сэрца Езуса, а праз гэта стаўся для нас такім блізкім, прыйшоўшы на свет у бэтлеемскай стайні, а не ў каралеўскіх палацах. Святы Францішак з Асізі ў 1223 годзе ў Грэчыё (Італія), дзе збудаваў першыя ў гісторыі яслі, калі адзначаў Божае Нараджэнне з валом і аслом у стайні з сенам, адкрыў гэты новы ўзровень таямніцы Божага Нараджэння: ён назваў яго «святам святаў» і святкаваў з найвялікшаю павагаю. Такім чынам ён адкрыў чалавечнасць Езуса ў цалкам новай глыбіні. Гэтае быццё чалавекам з Божага боку стала найбольш заўважным у тым факце, што Сын Божы, народжаны з Панны Марыі, быў спавіты ў пялёнкі і пакладзены ў яслі. Божы Сын — як сапраўдны сын чалавечы. Менавіта гэтае ўсведамленне глыбока ўзрушыла сэрца св. Францішка, перамяняючы яго веру ў любоў. Такім чынам, мы можам сёння паўтараць за святым Паўлам: «Аб’явілася дабрыня і чалавекалюбства Бога, Збаўцы нашага...» (Ціт 3, 4). Літургічны год атрымаў свой другі цэнтр дзякуючы святу, якое з’яўляецца найперш святам сэрца.

Менавіта ў гэтым новым досведзе чалавечнасці Езуса праяўляецца вялікая таямніца веры. Францішак любіў Езуса як Дзіця, бо ў гэтым Дзіцяці вельмі выразна разумеў пакору Бога, які стаўся ўбогім. У Дзіцяці Езус, Бог, стаўся залежным, патрабуючым любові іншых, апынуўшыся ў сітуацыі таго, хто просіць аб нашай любові. Сёння Божае Нараджэнне, на жаль, стала святам магазінаў і супермаркетаў, святло якіх закрывае ад людзей таямніцу пакоры Бога, што запрашае нас да пакоры і быцця простымі.

...Перад святамі вельмі лёгка аб чымсьці забыцца. Спяшаемся з працы, бяжым у магазін, купляем розныя прадукты на вігілійны стол. Калі хопіць сілы, ідзём у касцёл, каб прыняць удзел у адвэнтавых рэкалекцыях і паспавядацца перад Пастэркай. Думаем яшчэ аб тым, якую купіць ялінку, сапраўдную ці штучную, бяжым набыць аплатку і гэтак далей... Яшчэ па дарозе паспяваем пасварыцца з найбліжэйшымі, таму што бачым, што ўсё роўна нечага не паспеем. І менавіта такім чынам, на жаль, часта пачынаем святкаванне Божага Нараджэння. Можа варта задумацца, ці ёсць ва ўсім гэтым месца для Таго, чыё Нараджэнне мы збіраемся адзначаць?

Урачыстасць Божага Нараджэння — гэта свята сям’і і сэрца, свята паклону перад таямніцаю нараджэння Божага Сына, які прыйшоў на свет у сям’і Марыі і Юзафа. Мы сядаем пры вігілійным стале, углядаючыся адно аднаму ў вочы, можа, часам з узрушэннем, жалем, слязьмі радасці альбо смутку, і дзелімся аплаткаю — белым хлебам, які сімвалізуе жыццё і Хрыста. Нашы думкі ў вельмі хуткім тэмпе адмерваюць адлегласць цэлых дванаццаці месяцаў апошніх падзеяў нашай гісторыі. Напэўна, мы маем чым ганарыцца, але і маем таксама за што шкадаваць, перапрашаючы адзін аднаго. Гэта вельмі добрая нагода, каб паяднацца і запрасіць Дзіцятка Езуса ў нашыя сем’і. Дзіцятка, якое мае моц чыніць цуды, мае моц яднаць і лячыць нашыя раны.

Няхай сёлетняе Божае Нараджэнне прынясе ў нашыя сэрцы і сем’і глыбейшую патрэбу любіць Дзіцятка Езуса ў кожным чалавеку. Няхай Божы Сын дазволіць нам з пакораю схіліцца і прыняць Яго ў нашых бліжніх. Для гэтага патрэбны час і глыбокае разважанне над сэнсам бязмежнай пакоры Бога. Гэты час будзе нам дадзены, давайце разам паспрабуем яго знайсці.

Бр. Андрэй Жылевіч OFMCap

Мы вельмі радыя
бачыць вас на сайце
часопіса «Ave Maria».
Гэта плён працы
неабыякавых людзей,
якія з радасцю ствараюць
гэты часопіс для вас.

Падпіска
Ахвяраванні

Сайт часопіса „Ave Maria“ Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі

Часопіс існуе дзякуючы вашым ахвяраванням. Сёння мы просім вашай дапамогі — нават невялікая сума падтрымае нас.

Падрабязней