Персанальны ідэнтыфікатар

Сёння ў нашых святынях мы можам убачыць людзей не толькі розных узростаў і нацыянальнасцяў, але таксама і прадстаўнікоў розных рэлігій. Вядома, мусульманін, габрэй альбо будыст не змогуць у поўні ўдзельнічаць у Эўхарыстыі, прымаючы святую Камунію. Але ніхто іх не будзе выганяць са  святыні, і яны, ведаючы мову, у стане зразумець змест малітваў і іншых тэкстаў, якія гучаць падчас літургіі.


Аднак так было не заўсёды. Падчас святой Імшы, якая цэлебравалася ў першых стагоддзях хрысціянства, быў момант асаблівай малітвы за асобныя групы прысутных на літургіі. І такім чынам той, хто ўзначальваў літургічную супольнасць, маліўся за ўсіх, хто падлягаў публічнаму пакаянню, а пасля гэтага яны пакідалі храм. Пасля адмысловай малітвы, якая чыталася за апантаных злым духам, яны таксама выходзілі. Была малітва і за тых, хто рыхтаваўся да прыняцця святога хросту, — катэхуменаў. Пасля і яны выходзілі. Такім чынам, у святыні заставаліся толькі тыя, хто быў годны прыняць Цела Хрыстовае, — вернікі*. І наставала малітва вернікаў. Што праўда, звычай адмысловых малітваў за асобныя групы хрысціянаў, як і звычай іх выходжання са святыні, з цягам часу знік, але малітва вернікаў зноў атрымала сваё месца ў літургіі дзякуючы Другому Ватыканскаму
Сабору.

Сімвалічна тое, што малітва вернікаў з’яўляецца, як правіла, апошнім акордам літургіі Божага слова (наступныя абрады належаць да іншай часткі святой Імшы — эўхарыстычнай літургіі). Гэта малітва натхнёна пачутым Божым словам. Гэта малітва, якая ўзносіцца з сэрца, перамененага Божай праўдаю. Гэта малітва, якая ўзносіцца за збаўленне ўсіх людзей. Малітва вернікаў вучыць заўважаць тыя патрэбы, якія бачыць Бог, укладаючы свой клопат пра людзей у вусны Касцёла, які моліцца.

Гэта малітва — своеасаблівы ідэнтыфікатар нашага хрысціянства,
бо калі ў нашых сэрцах ёсць месца толькі для ўласных патрэбаў,
то мы рызыкуем не мець у ім месца для Хрыста,
у сэрцы якога ёсць месца для кожнага,
а не толькі для кагосьці асобна.

Звычайны эгаізм і канцэнтрацыя на ўласных патрэбах не толькі заражае вочы нашых сэрцаў блізарукасцю, але і пазбаўляе нас любові да Хрыста, прысутнага ў нашых бліжніх, вядомых нам і невядомых. Таму ў малітве вернікаў мы ўзносім просьбы за святы Касцёл, за тых, хто намі кіруе, і за збаўленне ўсяго свету, за прыгнечаных жыццёвымі цяжкасцямі, за ўсіх людзей, за мясцовую супольнасць, а таксама за тых, каму асабліва патрэбная наша малітоўная дапамога (пар. АУРІ, 69).


Ксёндз Уладзімір Русак
Фота Валянціны Аўсянікавай

* Трэба сказаць, што гэты звычай не ўспрымаўся хрысціянамі як нейкая дыскрымінацыя, бо падкрэсліваў усведамленне велічыні дару Хрыстовага Цела, для прыняцця якога трэба быць годным. 

 

Мы вельмі радыя
бачыць вас на сайце
часопіса «Ave Maria».
Гэта плён працы
неабыякавых людзей,
якія з радасцю ствараюць
гэты часопіс для вас.

Падпіска
Ахвяраванні

Сайт часопіса „Ave Maria“ Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі

Часопіс існуе дзякуючы вашым ахвяраванням. Сёння мы просім вашай дапамогі — нават невялікая сума падтрымае нас.

Падрабязней