Трынаццатая звычайная нядзеля, Год С, (30.06.2019)

Калі надышлі дні Яго ўзнясення, Ён цвёрда вырашыў ісці ў Ерузалем і выслаў пасланцоў перад сабою. Пайшоўшы, яны ўвайшлі ў самаранскую вёску, каб падрыхтаваць Яму побыт. Але там не прынялі Яго, бо Ён накіроўваўся ў Ерузалем. Калі вучні Якуб і Ян убачылі гэта, сказалі: «Пане, хочаш, мы скажам, каб агонь сышоў з неба і знішчыў іх?» Але Ён, абярнуўшыся, забараніў ім. І пайшлі ў іншую вёску.

Калі яны былі ў дарозе, хтосьці сказаў Яму: «Я пайду за Табою, куды б Ты ні пайшоў». А Езус сказаў яму: «Лісы маюць норы, і птушкі нябесныя — гнёзды, а Сын Чалавечы не мае, дзе схіліць галаву». Тады сказаў другому: «Ідзі за Мною». Але той адказаў: «Пане, дазволь мне спачатку пайсці і пахаваць бацьку майго». А Ён сказаў яму: «Пакінь памерлым хаваць сваіх памерлых, а ты ідзі і абвяшчай Валадарства Божае». Яшчэ іншы сказаў: «Я пайду за Табою, Пане, але спачатку дазволь мне развітацца з хатнімі маімі». А Езус сказаў яму: «Ніхто з тых, хто паклаў руку сваю на плуг і азіраецца назад, не надаецца да Валадарства Божага». 

(Лк 9, 51–62)

Кажы, Пане…

«Ніхто з тых, хто паклаў руку сваю на плуг і азіраецца назад, не надаецца да Валадарства Божага». Гэта Езус кажа чалавеку, які вырашыў пайсці за Ім, але спачатку хацеў развітацца з блізкімі людзьмі. Гучыць сурова. Тым больш, што акурат перад гэтым Езус быў такі цярплівы і міласэрны да упартых жыхароў самаранскай вёскі, якія адмовіліся пусціць Яго да сябе.

Але той чалавек, здаецца, усё ж заслужыў, каб Хрыстус так яму адказаў.

Менавіта так павінна адбывацца навяртанне: справа не толькі ў тым, каб адкінуць грэх, а яшчэ ў тым, каб рашуча пайсці за Панам Богам. Хатнія, пра якіх згадвае евангеліст, — гэта прыклад дабра, якое можа нас зняволіць і закрыць шлях да поўні свабоды. А толькі ў поўнай свабодзе можна любіць напоўніцу. Рэч не ў тым, каб пагарджаць хатнімі, Законам або целам, як піша святы Павел, а ў тым, каб усё аддаць Духу Святому. Не атрымаецца рабіць гэта, сціснуўшы кулакі. Трэба дазволіць Духу Святому вызваліць нас ад дабра, прывязанасцяў, звычак, якія абмяжоўваюць нас, перашкаджаюць быць апосталамі і нават проста хрысціянамі. Тады, дзякуючы Божай ласцы, мы станем больш шчодрымі і адкрытымі, каб, як Хрыстус у хвіліну смерці, не мець нават адзення. Мы ўбачым, што не мы выбіраем Бога, а Ён выбірае нас і кожнага кліча па імю. Слухайма ж Яго, паўтараючы: «Кажы, Пане, бо слухае слуга Твой» (1 Вал 3, 9), дамо адказ на Яго натхненні.  Пойдзем жа туды, куды Ён пакліча нас, каб атрымаць жыццё ў Валадарстве нашага Айца, бо толькі Ён можа прывесці нас да сябе.


 Айцец Войцех Гамулка ОР

 

Мы вельмі радыя
бачыць вас на сайце
часопіса «Ave Maria».
Гэта плён працы
неабыякавых людзей,
якія з радасцю ствараюць
гэты часопіс для вас.

Падпіска
Ахвяраванні

Сайт часопіса „Ave Maria“ Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі

Часопіс існуе дзякуючы вашым ахвяраванням. Сёння мы просім вашай дапамогі — нават невялікая сума падтрымае нас.

Падрабязней