Сведчанне Уваскрослага

Мы працягваем святкаваць актаву Пасхі і разам з айцом дамініканінам Міхалам Ермашкевічам OP разважаем над тым, як Хрыстус і пасля свайго Уваскрасення працягвае сведчыць Апосталам. Чаму ж мы, Яго паслядоўнікі, можам навучыцца, чытаючы радкі Евангелля, прысвечаныя Уваскросламу Хрысту?

Другая велікодная нядзеля, год А (27.04.2014)

«Калі быў вечар таго першага дня тыдня, і дзверы дома, дзе збіраліся вучні, былі замкнёныя з-за страху перад юдэямі, прыйшоў Езус і стаў пасярэдзіне, і сказаў ім: “Спакой вам!” І, сказаўшы гэта, паказаў ім рукі і бок. Узрадаваліся вучні, убачыўшы Пана. Тады Езус зноў сказаў ім: “Спакой вам! Як паслаў Мяне Айцец, так і Я пасылаю вас”. І, сказаўшы гэта, дыхнуў, і сказаў: “Прыміце Духа Святога. Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаныя; на кім пакінеце, на тым застануцца”. Тамаш, адзін з Дванаццаці, якога звалі Блізня, не быў з імі, калі прыйшоў Езус. Іншыя вучні казалі Яму: “Мы бачылі Пана!” Але ён сказаў ім: “Калі не ўбачу на руках Яго ранаў ад цвікоў і не ўкладу пальца свайго ў раны ад цвікоў, і не ўкладу рукі сваёй у бок Яго, не паверу”. І праз восем дзён зноў былі ў доме вучні Ягоныя і Тамаш з імі. Хоць дзверы былі замкнёныя, прыйшоў Езус, стаў пасярэдзіне і сказаў: “Спакой вам!” Потым сказаў Тамашу: “Дай сюды палец твой і паглядзі на рукі Мае; дай руку тваю і ўкладзі ў бок Мой; і не будзь няверуючым, але веруючым!” У адказ Тамаш сказаў Яму: “Пан мой і Бог мой!” Езус сказаў яму: “Ты паверыў, таму што ўбачыў Мяне. Шчаслівыя тыя, хто не бачыў, а паверыў!” Шмат іншых знакаў, пра якія не напісана ў гэтай кнізе, учыніў Езус перад вучнямі сваімі. Гэтае ж напісана, каб вы паверылі, што Езус ёсць Месія, Сын Божы, і каб, веруючы, вы мелі жыццё ў імя Ягонае» (Ян 20, 19–31).

Сведчанне Уваскрослага

Чытаючы ўрывак з Евангелля, прызначаны для літургіі ў апошні дзень актавы Пасхі — першую нядзелю пасля  Вялікадня, — мы знаходзім аж некалькі важных момантаў, на якія абапіраецца вучэнне Каталіцкага Касцёла.

Па-першае, уваскрослы Езус праходзіць праз замкнёныя дзверы (святы Грыгорый, папа, з гэтай нагоды прыводзіць прыгожую паралель з цудоўным прыходам у свет Збаўцы, які пры гэтым не парушыў дзявоцтва Маці). Пра тое, што гэта не прывід і не галюцынацыя, якія б вельмі проста растлумачылі падобную з’яву, сведчыць магчымасць дакрануцца да ранаў Хрыста. Тых самых цялесных ранаў таго самага закатаванага Чалавека, які Божаю моцай ажыў для больш дасканалага жыцця ў іншай рэчаіснасці. Гэтым Ён паказвае нам, якімі стануць целы людзей, уваскрослых у апошні дзень: непадуладнымі абмежаванням матэрыі і залежнасці ад яе, перамененымі, але тым не менш рэальнымі.

Па-другое, практыка сакрамэнтальнай споведзі выплывае са словаў Уваскрослага: «Каму адпусціце грахі, таму будуць адпушчаныя; на кім пакінеце, на тым застануцца». Сам Бог у асобе Сына-Пераможцы граху і смерці пажадаў, каб чалавек не абмяжоўваўся ўнутранай скрухай за свае грахі. Дзякуючы паслузе іншых кампетэнтных людзей, надзеленых адпаведнай духоўнай уладай («Прыміце Духа Святога»), мы атрымліваем не толькі больш аб’ектыўную пэўнасць у адносінах да стану сваёй душы, але і рэальную звышнатуральную дапамогу, якая яднае нас з Айцом Нябесным.

Нарэшце, словы Езуса, звернутыя да Тамаша: «Шчаслівыя тыя, хто не бачыў, а паверыў!», гавораць пра большую дасканаласць веры тых, хто не шукае для яе абгрунтавання або ўмацавання з дапамогаю нейкіх эфектных цудаў: аздараўленняў, надзвычайных здарэнняў ці спаўнення жаданняў. Вера, якой дастаткова аўтарытэту самога Бога, больш сталая. Яна не пахіснецца ў хвіліны няўдачаў і выпрабаванняў, а толькі ўмацуецца, бо Той, хто яе даў, сам першы прайшоў цярністы шлях, які вядзе да ўваскрасення...

Апошні дзень — ён жа і першы дзень. Канец і пачатак... Апошні дзень зямнога жыцця становіцца пачаткам вечнасці. Якой будзе яна для кожнага з нас? Ці будзем мы ў ёй ва ўсім падобнымі да Увасрослага? Гэта залежыць ад таго, наколькі верна тут і цяпер мы будзем выконваць Яго наказы, наколькі моцнаю будзе нашая вера і наколькі ўсур’ёз мы прымем сведчанне Таго, хто здзейсніў для нас пераход да вечнага жыцця.

Айцец Міхал Ермашкевіч OP

Мы вельмі радыя
бачыць вас на сайце
часопіса «Ave Maria».
Гэта плён працы
неабыякавых людзей,
якія з радасцю ствараюць
гэты часопіс для вас.

Падпіска
Ахвяраванні

Сайт часопіса „Ave Maria“ Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Рыма-каталіцкага Касцёла ў Беларусі

Часопіс існуе дзякуючы вашым ахвяраванням. Сёння мы просім вашай дапамогі — нават невялікая сума падтрымае нас.

Падрабязней